sincerely, kulot ^.^

Originally posted on my Multiply account. Wrote this 4 years ago for two of the most sought out after ‘hearthrobs’ in my life. Naks! I love you both. :)

http://princess8tinay.multiply.com/journal/item/12

“ISANG PAG GUNITA, nung Feb. 3-4, 2007: Surfboard, Tricycle, BK at Bonita”

Feb 6, ‘09 12:29 AM for everyone

Mag lolog out na dapat ako kanina, sumakit bigla kasi yung balikat ko. Yung sakit na parang bagong aksidente lang.

Sa mga di nakakaalam, na bundol ako ng tricycle 2years ago. OPS! bago kayo magisip ng mga rason kung bakit ako nasagasaan - hindi ako nagtetext, hindi dahil antok ako at wala ako sa gilid at mas lalong hindi dahil sa MALAKI KONG SHADES.

February 3, 2007 -

Nasa seattle ako nun, kasama si Nathan,nasa sidewalk. naglalakad papuntang JAM Campsite ng biglang nakaladkad ako ng tryk. Ang rason ng driver? iniwasan daw niya yung jeep kaya mas pinili niyang ako ang tamaan.

Nung una di nag register yung sakit, para lang akong nadapa (sanay na ko madapa..hahaha) pero nung lumapit sakin si nathan, bigla ako nahilo at di makahinga.  bigla kong naramdaman yung sakit sa buong katawan ko.  MEN! ang sakit. ibang klase.

Pinasok ako nung driver at ni nate sa tryk.  dapat dadalhin ako ng driver sa manghihilot tas sumunod sa clinic. nagmakaawa ako na itakbo na ko sa ospital kalagitnaan ng pagmumura at pagsososri sa pagmumura ko dahil sa sakit. eg: “Manong, P*$@*!^@ ang sakit - sorry. itakbo niyo nako sa ospital! - P*$@*!^@. sorry “

Hawak ni Nate yung kamay ko buong biyahe, wala siyang reklamo tuwing kinukurot ko yung kamay niya dahil sa sakit. Halos mandilim na paningin ko, gustong gusto kong ipikit nalang yung mata ko nun.

pero, dahil tinatapik ni Nathan ang kamay ko, parang kada tapik ay paalalang andito ako, ok lang to, kaya mo to. nagigising ako at pinipilit na wag magpatalo sa sakit.

Tinakbo ako sa Delgado. Bago makarating dun, natadtad si nate ng mura sakin dahil sa biyahe. Daanan mo ba naman puro lubak.  Susko.  Kaya hinang hina ako pagka lipat sakin sa stretcher na mukhang surfboard.  Bigla akong natakot kasabay ng  gumgrabeng sakit ng buong katawan ko.

Takot na ano mangyayari sakin? Malulumpo ba ako? Anong pambabayad namin ni nate, wala kaming dala. Mayayari kaya ako kanila letty? Nasira ba shades ko? (oo. naisip ko talaga yun)Hindi ako mapakali, kaso kada galaw ko sa matigas na parang surfboard sa likos ko, lalong sumsakit ang iba ibang parte ng katawan ko, lalo na ang balikat ko.  Wala akong magawa kundi umiyak ng umiyak.  Naawa ako kay nate, birthday pa naman niya. Parang ang haba ng mga minutong lumipas simula pagdating ko.

Biglang may humawak ng kamay ko at sinabing;, “Kulot.. dito na ko..”

Umiyak ako lalo, pero ngayon di lang dahil sa sakit, dahil sa tuwa ng makita ko si Kuya. Iyak lang ako ng iyak.  Di ko na nga matandaan yung mga pinagsasabi ko nun e. Ang alam ko, naging kampante ako nung pagdating niya. Nawalan panandalian ang takot, napawi ang kaba..

Nung tinawag na ko para sa X-ray “Kristine Victorio” ika nga ng guard.

Natawa kami lahat, at umiyak ako matapos dahil di pala kaya ng katawan ko tumawa nun. Weak.

Matapos kong mamura at mag sorry sa mga intern na ng X-Ray sakin (May isa pa ngang gwapo e.. nakakahiya..).  Yung nurse na naghatid sakin, bigla nagsabi, “Wag ka na umiyak ate. Ang gagwapo nga ng mga kasama mo ate e, mukhang mga artistam, yung isa John Pratts, yung isa Binoy, yung isa si John LLoyd.”.  Di nagregister yung sinabi ng nurse sakin, pagtingin ko nag aantay sakin sa ER sila nate, ramil(kasama siya ni kuya) at si kuya.  Sa gitna ng sakit napangiti ako.  Shemay. mukha pala silang artista :))

Si kuya nag asikaso ng lahat, sa hospital, sa presinto, pati pagtawag kanila Letty at Umbert kahit na ayaw ko. Wala kasi nun sila Mommy, nagcoconduct sila ng seminar nun sa tagaytay.  Binibigyan niya din ako ng full description ng bawat pasyenteng pumapasok sa ER, di ko kasi makita kasi naka higa ako dun sa matigas na parang surfboard ( pang alalay sa likod at leeg in case may nabili sabi ng nurse ).  Sorry ako ng sorry kay nate, nasira ko birthday niya, dipa siya nakapag JAM dahil sakin.  Nginitian lang niya ko sabay sabi, “Anu ka ba, hindi mo sinira, malaman ko lang na ok na ate ko, ok na ko.” Naiyak ako lalo.

Matapos ang hell day ko sa ospital, the next day Feb. 4, 2007, kahit na naka neck brace, benda ang balikat, clavicle strap at naka arm sling ako, pinilit ko pa ding mag simba para sa Youth Mass.  Birthday din kasi ni Kuya :)  Pinilit ko pang maki bonding sa kanila sa St.Anne pagkatapos. (oo, bagong aksidenteng lakwatsera ako).

Pagkatapos ng aksidente at ng araw na yun, para akong naging baby.  Di ako makagalaw halos. Lagi may alalay.

Nakakalabas lang ako pag sinusundo ako ni Kuya :)  May isang beses pa nga nakarating kami ng cubao.. yipee:) nag Ice Cream at Fries kami.

Sa mga araw na sobrang sakit nung balikat ko, si kuya  agad ang una kong tinetext.  Nagsususmbong na parang bata, parang may magagawa ang kuya sa sakit na nadarama.  Dinadalhan niya din ako ng rasyon ng gatas :) at kung ano pang gusto kong mangata :)

Si nathan naman, laging bumabangon tuwing umiinda ako ng sakit tuwing madaling araw, natatarantang umaalay sa paghiga at pag ayos ng pwesto.  Kukwentuhan ako ng mga bagay na makakatanggal sa isip ko ng sakit - madalas tungkol sa mga babae niya. :))

Isang buwan ang lumipas, natanggal ko din yung neck brace at strap ko, tinanggal ko siya nung “Prom” ng PYM para kay Kuya Gido :) siyempre diba, ampanget naman ng itsura ko nun.

At ngayon, Si natahan, 19 na. College Student, Active na sa simbahan (mas active pa nga sa akin e), Responsable na at  malaki na ang tiyan :))

Si Kuya, 28 na, magdadalawang taon ng pari. Parish Priest na! at lalong mas malaki ang tiyan :))

Namura ko na naman tuloy yung &*$@ tryk driver na yun sa isip ko kanina.  Matapos kong mag mura at ma konsensya dahil nasira ko na naman ang aking new years resolution na pagbawas sa profanity.. napangiti ako :)

Si Nathan at si Kuya, dalawang lalakeng napaka importante sa buhay ko, kasam ko nung panahon na kailangan ko ng karamay at kasama :)

Sa dalawang taon, madami man ang pinagbago, patuloy ko silang magiging kapatid :)

Patuloy ko silang mamahalin at sila ako :)

Mabali pa ang alin mangparte ng katawan ko, andyan lang sila sa tabi ko para tulungan mahilom ang sugat at samahang mag antay na maayos muli.

Sa buhay kong ito, madalas akong madapa, matapilok, maumpog, madulas, masalubsob, ma sprain, malaglag sa man hole (oo, clumsy talaga ako e..)

Malaking pasalamat ko dahil may mga taong binigay sa kin ang Panginoon para samahan ako, tulungan ako at asarin ako tuwing ako nalulugmok :))

KUYA at NATHAN!!

HAPPY BIRTHDAY:)

cheers sa panibagong taon sa buhay niyo!! :D

di ko man madalas mapakita o masabi, lagi niyong tandaan napaka importante niyo sa buhay ko..

Maraming Salamat at Mahal na Mahal ko kayo :)

Happy New Year!!! Much love from the Canete-Virtucio family :) #happynewyear #2013 #love #family